ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΥΠΟΘΕΤΙΚΌ ΕΡΩΤΗΜΑ

> Ένα κοτόπουλο διασχίζει το δρόμο.
>
> ΕΡΩΤΗΜΑ: Γιατί διέσχισε το δρόμο;
>
> ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ:
>
> ΠΛΑΤΩΝ: Για το καλό του. Στην άλλη πλευρά του δρόμου βρίσκεται η αλήθεια.
>
> ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Είναι στη φύση του κοτόπουλου να διασχίζει τους δρόμους.
>
> ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ: Κι όμως τον διέσχισε
>
> ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ: Ο σκοπός, να περάσει το κοτόπουλο το δρόμο, αγιάζει τα μέσα -όποια κι αν είναι αυτά.
>
> ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ: Ηταν ιστορικά αναπόφευκτο.
>
> ΔΑΡΒΙΝΟΣ: Τα κοτόπουλα στο πέρασμα των αιώνων επιλέχτηκαν από τη φύση με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι σήμερα γενετικώς ικανά να διασχίζουν δρόμους.
>
> ΣΙΓΚΜΟΥΝΤ ΦΡΟΙΝΤ: Το γεγονός ότι ασχολείστε με το εάν το κοτόπουλο διέσχισε το δρόμο αποδεικνύει ότι διακατέχεστε από σύνδρομα ανασφάλειας και ότι η σεξουαλικότητά σας είναι καταπιεσμένη.
>
> ΜΑΡΤΙΝ ΛΟΥΘΕΡ ΚΙΝΓΚ: Ονειρεύομαι έναν κόσμο όπου κάθε κοτόπουλο θα είναι ελεύθερο να διασχίζει το δρόμο χωρίς να δίνει λογαριασμό για την πράξη του.
>
> ΓΙΟΥΡΙ ΓΚΑΓΚΑΡΙΝ: Για να πάει εκεί όπου κανένα άλλο κοτόπουλο δεν έχει πάει πριν.
>
> ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Εμείς με σεμνότητα και ταπεινότητα εξασφαλίσαμε τις προϋποθέσεις σε όλα τα κοτόπουλα της Ελλάδος να διασχίζουν ανεμπόδιστα τους δρόμους, χωρίς παρέμβαση νταβατζήδων.
>
> ΜΠΙΛ ΓΚΕΙΤΣ: Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας αναγγείλουμε ότι μόλις κυκλοφόρησε το νέο Chicken Office 2.011 που δεν διασχίζει μόνο το δρόμο, αλλά εκκολάπτει, αρχειοθετεί, σχεδιάζει και άλλα ενδιαφέροντα.
>
> ΚΩΣΤΑΣ ΠΡΕΚΑΣ: Αξιοσέβαστο κοτόπουλο, χαίρομαι που η ελληνική σου παιδεία, σου επιτρέπει να περνάς το δρόμο με το ήθος και το κάλλος των αρχαίων μας προγόνων... Να προσθέσω επίσης, ότι είναι ντροπή και διασυρμός να χαρακτηρίζεται η Επανάσταση, Χούντα και το κοτόπουλο το γνωρίζει καλώς.
>
> ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ: Μόνο εγώ, εδώ στο Τηλεάστυ, τόλμησα να πω και να αποκαλύψω ότι το κοτόπουλο προήλθε από ισραηλίτικο αβγό...
>
> ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Πρέπει να αφουγκραστούμε τις σκέψεις και τις ανάγκες που έχει το κάθε κοτόπουλο. Να νοιώθει ότι έχει την ελευθερία να περπατάει στους δρόμους χωρίς τον φόβο των τροχοφόρων της δεξιάς!
>
> ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ: Το κοτόπουλο είναι τυχερό που δεν διασχίζει τον δρόμο που μένει ο κ. Πάγκαλος! Θα είχε γίνει θύμα της αχαλίνωτης όρεξής του!
>
> ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Οι αντεργατικές πολιτικές που ακολουθούν ΠΑΣΟΚ και δεξιά έχουν ωθήσει τα κοτόπουλα στους δρόμους.
>
> ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ: Ω υπερφίαλη όρνις, ω πουλοκλαίουσα, περιπεσούσα στις υποανθρωπιστικοαναλυτικές σου διακυμάνσεις, πώς θα διασχίσεις τον σπαρμένο με οιοφαινάκες υποσχέσεις δρόμο, ω κνώδαλο;
>
> ΕΝΑΣ ΙΝΔΟΣ: Εμείς έχουμε αγελάδες που κάνουν το ίδιο.
>
> ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΤΗΣ Ν..Α.Σ.Α.: Στείλαμε πρώτα το κοτόπουλο για να μελετήσουμε τις συνθήκες διάβασης, πριν στείλουμε κάποιον άνθρωπο.
>
> Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ : Πιάσ'το γρήγορα πριν περάσει απέναντι.

Οι κάλτσες χάνονται. Όπως επίσης και οι άνθρωποι από τη ζωή σου και πολλά άλλα. Και που πάνε;

Η ΜΙΑ ΜΟΥ Η ΚΑΛΤΣΑ Η ΚΟΚΚΙΝΗ, η αγαπημένη μου με τα μαύρα πατουσάκια γάτας εξαφανίστηκε. Έβγαλα τα ρούχα από το ωραίο μου πλυντήριο και δεν τη βρίσκω πουθενά. Τι θα την κάνω τώρα τη μία που απέμεινε μονάχη μου λες;

ΚΑΙ ΠΡΟΧΘΕΣ όπως σήκωσα το κεφάλι για να κοιτάξω ουρανό ένα κόκκινο μπαλόνι από ήλιο με κοίταζε από ψηλά ώσπου χάθηκε από τα μάτια μου.

ΚΑΙ Η ΓΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ έφυγε εδώ και μέρες και δεν ξαναγύρισε. Αυτή θα γυρίσει. Μάλλον.

ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΚΡΥΦΤΟ; Όταν κλείνω τα μάτια δε σε βλέπω, χάνεσαι. Όταν τα ξανανοίγω είσαι πάλι εκεί και ξεκαρδίζομαι. Τα ξανακλείνω. Τα ξανανοίγω. Που πήγες;

ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΟΙ ΚΑΛΤΣΕΣ ΟΤΑΝ ΧΑΝΟΝΤΑΙ; Τα μπαλόνια από ήλιο; Οι γάτες και οι σκύλοι; Ο ήλιος όταν δύει και τα σύννεφα όταν ταξιδεύουν;

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΟΤΑΝ ΧΑΝΟΝΤΑΙ;

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΠΟΤΕ, λένε όλοι. Τους κουβαλάς μέσα σου. Τι φριχτό κι απαίσιο ψέμα είναι αυτό. Αυτό δεν το χωράει το μυαλό μου και είναι μια μικρή σκέψη. Πως θα χωρέσει μία ντουζίνα ανθρώπους και βάλε. Που θα τους χωρέσω όλους αυτούς; Δε χωράνε, καταλαβαίνεις; Και ούτε μπορώ να σηκώσω όλο αυτό το βάρος…

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΦΤΑΙΝΕ. Και οι ταινίες που εμμονικά ξαναβλέπουμε. Και οι μουσικές που ακούμε. Αυτά φταίνε που νομίζουμε ότι δε χάνονται άλλα θα τους ξαναβρούμε μετά από 100 χρόνια σαν άλλοι Μπόρχες, ή Κισλόφσκι. Οι άνθρωποι χάνονται κι ας μένουν ένα στενό παρακάτω. Κι ας πέρασες χρόνια μαζί τους. Κι ας μοιράστηκες μια φέτα καρπούζι σε μια παραλία, μια κουβέρτα στον καναπέ βλέποντας DVD, μία ολόκληρη νύχτα στο τηλέφωνο να αναλύεις γκομενικά, υπαρξιακά ή απλώς σιωπή κι ανάσες. Οι άνθρωποι εξαφανίζονται γιατί θυμώνουν, βαριούνται, αλλάζουν και συ παραμένεις πεισματικά ο ίδιος, γνωρίζουν άλλους ανθρώπους και προχωρούν. Ξεχνούν και αυτό είναι ανακουφιστικό. Και εγώ το ίδιο κάνω. Καμιά φορά θυμάμαι όμως, αναρωτιέμαι και έχω τόσες απορίες…

ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΜΕΙΝΕ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ; Δε ξέρω να σου πω. Την κόκκινη κάλτσα μου θα την φυλάξω στο βάθος του συρταριού. Μπορεί κάποια στιγμή να βρεθεί και η άλλη και να έχει να πει ιστορίες για χρώματα, νούμερα, σχέδια και πόδια που περπάτησαν πολύ και ξαναγύρισαν.

ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΩ ένα καινούργιο ζευγάρι σε χτυπητό πορτοκαλί και θα΄μαι μια χαρά.



Αντιγραμμένο από doctv.gr - ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΑΤΖΗΜΑΓΙΟΓΛΟΥ, 26.01.2011

Η μπάντα του ουρανού μεγάλωσε κι άλλο...

Ο Gary πλέον θα σολάρει από ψηλά...

Gary Moore - Still Got The Blues (Live)



R.I.P.

Χωράνε τόσα στην αγκαλιά σου κι ας κουτσαίνει λιγάκι το ένα σου πόδι...

Φλεβάρης των φλεβών-Παντελής Θαλασσινός




"Τρύφωνος και Παγκρατίου, ήλιος του μεσονυκτίου
φέγγει απότομα και λιώνει της Υπαπαντής το χιόνι"

(...ελπίζοντας να λίωσει και άλλα χιόνια το φως σου)

Τάκης Βαρβιτσιώτης (1916-2011), αποχαιρετισμός...

"Έσβησε μια από τις πιο αγαπητές ποιητικές φωνές της Θεσσαλονίκης: ο Τάκης Βαρβιτσιώτης, από τους πιο γνωστούς ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, «έφυγε» έχοντας αφήσει πίσω του ένα πλούσιο ποιητικό έργο." Κάπως έτσι διάβασα σε μια ιστοσελίδα της συμπρωτεύουσας και ασυναίσθητα πήγα να βρω την πολυκαιρισμένη έκδοση γεμάτη με μικρούς θησαυρούς που μερικούς από αυτούς θυμάμαι απέξω... Σχεδόν με τύψεις που είχα καιρό να συμπλεύσουμε αλλά πιο πολύ για την ανάγκη του αποχαιρετισμού. Αντιγράφω ένα από αυτά που αγαπώ πιο πολύ για να πω το καλό ταξίδι αλλά και το ευχαριστώ για την παρακαταθήκη που μας αφήνει.


Τάκης Βαρβιτσιώτης - Δέκα ποιήματα της οργής και του χρέους, 1972-1973 (10)

Στον Γιάννη Ρίτσο


Μάθαμε τον έρωτα και το θάνατο
Ταξιδεύοντας από τη μιαν όχθη στην άλλη
Πάνω στην πλώρη ενός καραβιού
Μοιράζοντας κόκκινα γαρύφαλλα
Στους ναυαγισμένους
Ανακαλύπτοντας περίσσια θύματα
Που δεν χάνονται
Ακόμα κι όταν κλείσαμε τα μάτια
Μάθαμε τον έρωτα και το θάνατο
Ακολουθώντας ένα ποτάμι όπου σμίγουν
Αίμα και φως
Παίζοντας μια σάλπιγγα
Που συναδέλφωνε όλους τους ανθρώπους
Που έκανε να σωριαστούν οι τοίχοι
Και να γίνουν κίτρινη σκόνη
Μάθαμε τον έρωτα και το θάνατο
Ολομόναχοι σ' ένα κελλί
Κρυμμένοι άλλοτε σ' ένα σεντούκι
Κι άλλοτε πάλι στριμωγμένοι
Σε μια λουρίδα ήλιου
Που θα μπορούσε να τη σβήσει
Ακόμα και το χέρι
Ενός αδιάφορου επισκέπτη
Μάθαμε τον έρωτα και το θάνατο
Εκεί όπου σήμερα ηγεμονεύει η σιωπή
Τραγουδώντας εύθυμα τραγούδια
Μαζεύοντας μ' ένα φτυάρι τα χιόνια
Μικραίνοντας με τη χαρά μας την απόσταση
Που χωρίζει τη γη από τον ουρανό

Από τη συλλογή Δέκα ποιήματα της οργής και του χρέους (1986)

Σπάνια ηχογράφηση ως απλή συμπαράσταση σε κάθε ¨αληταρά¨

Στον πόλεμο ο Τζό
Στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Στον πόλεμο ο Τζο
περνάει καλά
τον έχουν ώπα-ώπα
τον νέγρο τον λοχία
τον παλικαρά
και πού ‘χει μαύρη πέτσα
καθένας το ξεχνά
κατώτεροι κι ανώτεροι
τον λεν παλικαρά
τον νέγρο τον λοχία
τον Τζο τον φουκαρά.

Στον πόλεμο ο Τζο
περνάει καλά
ώσπου κακιά μια σφαίρα
και το δεξί πιο πέρα
το χέρι του πετά
και πού ‘χει μαύρη μάνα
κανένας δε νογά
κατώτεροι κι ανώτεροι
τον λεν παλικαρά
του δίνουν και βραβείο
του Τζο του φουκαρά.

Μονόχειρας ο Τζο
ζητάει δουλειά
μα τί δουλειά να κάνει
που το δεξί έχει χάσει
πέρα στο Βιετνάμ
και πού ‘χει μαύρη πέτσα
θυμήθηκαν ξανά
τον νέγρο Τζο τον ήρωα
τον λεν αληταρά
τις πόρτες δεν ανοίγουν
στον Τζο τον φουκαρά.

Καλά Χριστούγεννα!!

Carrot Cherry.. Καροτσέρη

Το κορίτσι που άφησε άφωνο τον κόσμο για πέντε λεπτά

Παλεύω,παλεύω Με σιωπές που τα βράδια ουρλιάζουν.. Με στρατούς που μ`έχουν σκοτώσει.. Παλεύω, παλεύω Με βροχές που με ξέρουνε χρόνια..

Κυριολεκτικά το άτομο τα σπάει..

No Chip

Σε όλες τις γυναίκες, μόλις γεννηθούν, γίνεται μια μυστική εμφύτευση ενός ειδικού μικροτσίπ, που τις κάνει ρομαντικές, μονογαμικές κι αφοσιωμένες στον σύντροφό τους.
Κάποιες όμως, καταφέρνουν να βρουν σε ποιο σημείο του κορμιού τους είναι το τσιπ. Και με μια περίπλοκη εγχείρηση το αφαιρούν.
Έτσι απολαμβάνουν πλέον τον έρωτα και το σεξ με πολλαπλούς εραστές, χωρίς να νιώθουν τύψεις ή ενδοιασμούς.
Είναι οι λεγόμενες «Ξετσίπωτες».

Neurosonics Audiomedical Labs Inc.

Συναντιούνται δύο φίλοι:                                                  
                                                                         
-Τι έγινε ρε, καλά;                                                        
- Άσε ρε, πέθανε η πεθερά µου.                                            
- Σώπα! Τί είχε;                                                        
- Μαλακίες µωρέ, ένα κτήµα στο χωριό.                                      
- Όχι ρε, σε ρωτάω αν είχε κανά πρόßληµα.                                  
- Ναι µωρέ, δεν ήτανε γραµµένο στο κτηµατολόγιο και τρέχουµε.              
- Ρε µαλάκα, σε ρωτάω από τι πέθανε.                                      
- Προχτές το µεσηµέρι µωρέ, δεν είχαµε φαγητό, ßγήκε να πάει στο χασάπη να
πάρει κανά κρέας και την πάτησε αυτοκίνητο.                                
- Όχι ρε την καηµένη!!! Και τί κάνατε;                                    
- Τι να κάνουµε, φάγαµε µακαρόνια!!!! 

Όσοι ζουν αληθινά..

Οι πιο πολλοί δεν αγαπάνε αυτά που έχουν
Γκρινιάζουνε πως τάχα δεν αρκούν
Μα είναι τα όνειρα γι`αυτούς
που ξέρουν να τα βλέπουν
Και τα τραγούδια γι`αυτούς
που ξέρουν να τ`ακούν.

Χωρίς λόγια!!!

Σήμερα είναι μια όμορφη ημέρα και δεν μπορώ να την δω..

Ο Φώτης, ένας 35άρης εργένης που μένει μόνος του σε διαμέρισμα πολυκατοικίας, λίγες μέρες μετά τη γιορτή του δέχεται ένα μεγάλο κουτί ως δώρο από έναν άγνωστο αποστολέα.

Το ανοίγει και βλέπει ότι μέσα στο κουτί ήταν ένας παπαγάλος. «Ωραία», σκέφτεται, «ένα πανέμορφο πουλί για συντροφιά είναι ότι πρέπει».

-Μιλάς καθόλου; ρωτάει χαμογελαστός τον παπαγάλο.

-Τι λε ρε καραγκιόζη; -του λέει ο παπαγάλος- εγώ αν μιλάω ή εσύ ρε μπούφο που δεν μπορείς να ολοκληρώσεις ένα νόημα, ρε βλήμα, ρε έτσι., ρε αλλιώς.. κ.λπ ένα υβρεολόγιο απίστευτο, σα ναύτης στο λιμάνι του Γκαμπές.

Ο Φώτης τα έχασε.
-Σε παρακαλώ, λέει στον παπαγάλο, σταμάτα μας ακούει η γειτονιά.

-Σε πειράζει η γειτονιά, ρε κακομοίρη -φωνάζει ο παπαγάλος- και δεν σε πειράζει που δεν μπορείς να ξεκολλήσεις από τον καναπέ, παράσιτο, καμένε, ρε έτσι, ρε αλλιώς και πάλι ένα ακατάσχετο υβρεολόγιο με όλο και μεγαλύτερη ένταση φωνής.

Ο Φώτης δεν ήξερε τι να κάνει. Προσπαθούσε να σταματήσει τον παπαγάλο αλλά εκείνος τον έβριζε φωνάζοντας όλο και περισσότερο. Στην απόγνωσή του ανοίγει το πορτάκι και σπρώχνει τον παπαγάλο στην κατάψυξη του ψυγείου.

Ο παπαγάλος και μέσα από την κατάψυξη συνέχιζε να βρίζει. Ξαφνικά μετά από 3 λεπτά ο παπαγάλος σταμάτησε και απλώθηκε σιωπή. Ο Φώτης ανακουφίστηκε στην αρχή αλλά αμέσως σκέφτηκε: «Ρε συ το σκότωσα το πουλί. Εντάξει βρίζει αλλά όχι και να το σκοτώσω. Μπορώ να το επιστρέψω».

Άνοιξε αμέσως την κατάψυξη. Ο παπαγάλος βγήκε με σοβαρό ύφος και ψιλοτρέμοντας είπε: «Λυπάμαι για την επιθετική συμπεριφορά μου και ζητώ συγγνώμη γι αυτή. Ομολογώ ότι παρεκτράπηκα και δηλώνω ότι θα κάνω προσπάθεια να διορθωθώ στο μέλλον».

Ο Φώτης έμεινε άναυδος για μια στιγμή. Πριν προλάβει να ρωτήσει τι συνέβη, ο παπαγάλος τον ρώτησε: «Μπορώ να μάθω τι σου είχε κάνει το κοτόπουλο;;;;;;;;».

Αυτοκινητόδρομος από ψηλά !